برای قهرمان این داستان موقعیتی پیش آمده که با چشمان بسته بتواند دیگران را ببیند و از آن فراتر، پاى حرف‏هاى بى‏تظاهر و مکنونات قلبى‏شان بنشیند. چنین موقعیتى ابتدا براى هر کسى جذاب است و جالب، ولى با گذر زمان، کم‏کم شخص مى‏فهمد که دانستنِ همه چیز، همیشه خوب نیست. ما سالها با افرادى زندگى مى‏کنیم یا رفت وآمد و ارتباطى داریم که به تصور ما از نزدیکان ما هستند و رابطه‏اى عاشقانه، دوستانه یا همراه با احترام میان ما برقرار است، اما به یکباره همه چیز چهره عوض مى‏کند و تمام تصورات ما در هم مى‏ریزد و هیچ کارى هم دیگر از دست ما را برنمى‏آید. امیدواریم شما هم براى لحظاتى خود را در چنین موقعیتى قرار دهید و ببینید آیا مى‏خواهید که به این توانایى دست یابید یا نه؟ آیا واقعا دوست دارید در شرایطى قرار بگیرید که همه چیز و همه کس با شما بى‏پرده سخن بگویند؟ شاید بتوان چنین وضعیتى را با فراموشىِ ذهن آدم‏ها مقایسه کرد. بسیارى عقیده دارند اگر انسان فراموشکار نبود، زندگىِ سختى داشت و نمى‏توانست دردها و مشکلات گذشته را کنار بگذارد و به آینده منتقل نکند. این هم از آن نعمت‏هایى است که خداوند به انسان عطا کرده و گاهى ارزش آن را نمى‏دانیم.